• Instameets

    Instameet Maastricht

    Maastricht ligt voor mij nou niet bepaald naast de deur. De laatste keer dat ik in Maastricht was, moet ik zelfs nog een tiener zijn geweest. Daar bracht Willemien verandering in! Samen met Visit Maastricht organiseerde zij deze Instameet. Tijdens deze dag bezochten we het Sphinxkwartier met flitsbezoekjes aan de Sphinxpassage, The Student Hotel en filmtheater Lumière. Ook brachten we een bezoek aan de Sint Pietersberg en de grotten Noord en Zonneberg, waar tijdens de Tweede Wereldoorlog de Nachtwacht enkele jaren heeft gelegen.

    Een warm welkom in de Brandweerkantine

    Waar begin je een Instameet in Maastricht mee? Juist, met VLAAI. Dat het pas 10.00 uur was, maakte niets uit. De Brandweerkantine is een hippe ontmoetingsplek, die op deze vroege zondagochtend al aardig levendig was. Zoals de naam het al verklapt, was dit vroeger een brandweerkazerne.

    Foto: @wikaatje

    Een impressie van het Sphinxkwartier

    + Sphinxpassage

    Na de koffie en het gebak verplaatsten we ons te voet richting de Sphinxpassage, welke onderdeel uitmaakt van het industriële monumentale pand Het Eiffelgebouw. Deze overdekte tegelpassage is 120 meter lang en is daarmee het langste tegeltableau van Nederland, bestaande uit zo’n 30.000 tegeltjes van 15×15 cm. In de 26 hoofdstukken die hier worden tentoongesteld krijg je een goed beeld van de geschiedenis van de Sphinxfabriek en waan je je weer even terug in de tijd.

    @marcodreijer met een bord voor z’n kop

    @marcodreijer met twee borden voor z’n kop

    + The Student Hotel Maastricht

    Sinds de restauratie van het Eiffelgebouw wordt een groot gedeelte van het gebouw gevuld door The Student Hotel. Helaas was het slechts een kort bezoekje, want vandaag stond vooral in het teken van de grotten. Maar dit bliksembezoek smaakte zeker naar meer. Wat een kleurrijk en trendy interieur! In tegenstelling tot wat de naam je misschien doet vermoeden, hebben de kamers jammer genoeg geen studentenprijsjes. Deze hotelketen richt zich voornamelijk op expats en buitenlandse studenten die voor langere tijd een gemeubileerde kamer kunnen huren.

    https://www.instagram.com/p/B4X690rjNhM/

    + Filmtheater Lumière

    Nog een bliksembezoek aan een hippe locatie. Dit filmtheater zit sinds 2016 in een gedeelte van de Timmerfabriek. Ook de Timmerfabriek is een industrieel monument dat tot de fabrieken van Koninklijke Sphinx behoorde. Ik heb vooral de toiletten gezien, maar dat mocht de pret niet drukken. Zelfs daar vermaken wij ons. 😉

    Foto: @wikaatje

    Lunchen in de voormalige Tapijnkazerne

    Tijd voor een lunch! Sinds 2015 bevindt Brasserie Tapijn zich in de voormalige militaire Tapijnkazerne. Deze ruimte diende vroeger als eetzaal voor de manschappen van de kazerne. Wederom een unieke plek met een stijlvol interieur en kaart vol met verse en verantwoordelijke gerechten.

    Sint Pietersberg

    Na de lunch verplaatsten we onszelf richting de Sint Pietersberg en de mergelgrotten van Limburg. We bezochten vandaag de twee onderstaande grotten:

    + Grotten Noord

    Allereerst leidde onze gids ons door het gangenstelsel van de Grotten Noord. Met slechts drie lantaarntjes liepen we zo’n dertig meter onder de grond en lieten we ons verwonderen door de vele tekeningen, gemaakt van houtskool. Deze houtskooltekeningen werden rond 1900 op de mergelmuren aangebracht om meer toeristen naar Maastricht te trekken. Maar er schuilde nóg iets bijzonders in deze grotten.

    @allesvandaan.nl

    Rijksbewaarplaats no. 9

    Dat bijzondere is Rijksbewaarplaats no. 9, ook wel de kluis genoemd. In 1939 werd De Nachtwacht vanwege oorlogsgevaar geëvacueerd uit het Rijksmuseum. Nadat het eerst op verschillende plaatsen in Noord-Holland heeft gelegen, werd het in 1942 naar de Sint Pietersberg verplaatst. Daar heeft het tot het einde van de oorlog opgerold gelegen. De opgerolde Nachtwacht moest iedere dag een beetje worden gedraaid om verklevingen tegen te gaan.

    Deze kluis mochten we in. Hoe bijzonder is dat?

    Foto: @basephotography

    + Grotten Zonneberg

    Na ons bezoek aan de Grotten Noord vervolgden we onze grottentocht in de Grotten Zonneberg. Ook hier werden een hoop houtskooltekeningen aangebracht op de mergelmuren en valt er nog iets anders bijzonders te zien.

    Een tweede Nachtwacht in Nederland

    Want, wist je al dat er in Nederland een tweede Nachtwacht te vinden is? Het gaat om een replica op ware grootte en deze bevindt zich in het ‘museum’ van de Grotten Zonneberg. Ik hoorde dit vandaag pas voor het eerst. Geschiedenis was dan ook niet mijn meest favoriete vak op school. 🙄 Toch vind de inmiddels volwassen versie van mezelf het nu interessant om te weten. Deze replica is overigens jarenlang onbereikbaar geweest en pas sinds 21 juni 2019 weer toegankelijk. Er was teveel risico op instorting door de naastgelegen mergelafgraving. Na goedkeuring van de provincie is vervolgens begonnen met de restauratie van de ‘grottennachtwacht’ en is het nu weer te bezichtigen.

    @marcodreijer voor de replica van De Nachtwacht

    Na het bekijken en fotograferen van deze bijzondere versie van De Nachtwacht wilden Willemien, Daniëlle en ik weer aansluiten bij de groep. De groep had het museum inmiddels verlaten. Toen we richting uitgang liepen, werden we aangestaard door een stuk of twintig lampjes. Wat een gekke gewaarwording, wat wás dit?! Het leken wel aliens. 👽👽👽 Eenmaal dichterbij gekomen, bleek het een andere groep te zijn die allemaal een hoofdlampje op hadden. Hahaha! Zo jammer dat ik hier geen beelden van heb. Deze groep kreeg trouwens een rondleiding voor gevorderden. Ze waren namelijk met een step! Hoe grappig is dat?

    In totaal omvatten de grotten maar liefst 230 kilometer aan gangenstelsels. Daar is momenteel nog ‘maar’ 80 kilometer van overgebleven.

    Wil je ook een bezoek brengen aan de eeuwenoude houtskooltekeningen, de kluis en het museum? Dit kan alleen onder begeleiding van een gids. Als je op de site van Explore Maastricht kijkt krijg je een overzicht van alle rondleidingen.

    Vind je het interessant om wat uitgebreider te lezen over de geschiedenis van De Nachtwacht in de grotten? Lees dan de blog die Evert-Jan hierover schreef.

    Aan al het leuks komt een eind

    Zo ook aan deze Instameet in Maastricht. Na meer dan twee uur onder de grond te hebben rondgedoold, sloten we deze gezellige dag af met een mooie zonsondergang op het uitkijkplatform van de ENCI-groeve.

    Foto: @hans_tibben

    Aftermovie

    Bewegende beelden van deze dag vind in onderstaande compilatievideo!


    Met dank aan Visit Maastricht

  • Europa,  Spanje,  Toledo

    De highlights van Toledo

    Toledo is een leuke dagtrip vanuit Madrid. Tijdens mijn stedentrip naar Madrid en Bilbao heb ik vanuit Madrid dan ook een dagtrip naar Toledo gedaan. In deze blog beantwoord ik de vragen: Hoe kom ik van Madrid naar Toledo? Waar kan ik mijn auto kwijt in Toledo? En wat zijn de beste plekken voor mooie foto’s?

    Toledo: klein maar fijn!

    Toledo is één van de oudste steden van Spanje en heeft een rijke geschiedenis en cultuur. Het staat dan ook op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het oude centrum is hemelsbreed ongeveer één kilometer. Lekker overzichtelijk, daar houd ik van!

    Plaza Zocodor

    Ga ik met de auto of met trein van Madrid naar Toledo?

    Met de auto is het ongeveer een uur rijden, prima te doen. Afhankelijk van waar je verblijft in Madrid kun je er ook voor kiezen om met de trein te gaan. Vanaf treinstation Atocha doet deze rechtstreekse hogesnelheidstrein er maar 33 minuten over. Wel moet je van tevoren treinkaartjes reserveren voor een specifieke tijd (dit kan aan het loket of op www.renfe.es). In mijn geval kostte het me al zo’n veertig minuten om in het centrum van Madrid te komen, dus vond ik het makkelijker om met de auto te gaan. Daarnaast heb je net wat meer vrijheid met de auto. Waar je wel rekening mee moet houden wanneer je met de auto gaat, is de route die je kiest. Er zijn namelijk twee snelwegen van en naar Toledo, een autovia en een autopista.

    Het verschil tussen een autovia en autopista

    Een autovia is een normale snelweg en is meestal aangelegd over een bestaande weg, waardoor de wegen over veel heuvels lopen, ze scherpere bochten maken en de bereikbaarheid minder goed kan zijn. Een autopista is een tolweg. Hier kwam ik zelf pas achter toen ik op de terugweg over de tolweg reed. Ik vond het al zo verdacht rustig op de weg. 😆 Op beide wegen geldt er een maximum snelheid van 120 km/u. Verder zeggen ze dat de faciliteiten langs de tolweg uitgebreider zijn, maar dat is mij niet opgevallen. Ik was in totaal €8,70 kwijt aan tolgeld (one-way). Qua reistijd scheelde het weinig.

    Gratis parkeren in Toledo

    We blijven Hollanders hè? In Toledo kun je je auto gratis parkeren op één van de twee grote parkeerterreinen. Dit zijn Safont of Azarquiel. Deze parkeerterreinen bevinden zich buiten het oude centrum aan de rand van rivier de Taag. Ze liggen vlak bij elkaar.

    Wanneer je je auto toch liever in het oude centrum wilt zetten ben je aangewezen op betaald parkeren in een parkeergarage.

    Parkeerplaats Safont

    De dichtstbijzijnde gratis parkeerplaats is ‘Parking Gratuito Safont’. Vanaf dit parkeerterrein is het zo’n tien minuten lopen naar Puerta de Bisagra. Dit is de belangrijkste toegangspoort tot het oude centrum van Toledo. Vlak voor de poort zit een toeristenbureau waar je een plattegrond kunt halen of voor andere informatie terecht kunt.

    Parkeerplaats Azarquiel

    Wanneer parkeerplaats Safont vol is, kun je nog uitwijken naar ‘Parking gratuito de Azarquiel’. Deze bevindt zich aan de overkant van de Taag. Dit parkeerterrein ligt 250 meter verder dan die van Safont, dus het scheelt maar een paar minuten extra lopen.

    De twee (letterlijke) hoogtepunten van Toledo

    + Uitzichtpunt Mirador del Valle

    Het absolute hoogtepunt van Toledo vond ik zelf het uitzicht op de stad vanaf uitkijkpunt Mirador del Valle. Dit is aan de andere kant van rivier de Taag. Je kunt hier zowel lopend als met de bus als met de auto komen. Ik heb het alledrie gedaan. 😉 Als je toch met de auto bent, is het leuk om voordat je de stad in gaat een rondje om Toledo heen te rijden. Dan heb je gelijk een idee hoe groot (klein) het is en hoe het eruitziet. In ongeveer een kwartier ben je de stad wel rond. Dit idee bedacht ik zelf pas toen ik eenmaal in de stad was na twintig minuten lopen. Vandaar dat ik toen met de bus vanuit het oude centrum naar Mirador del Valle ben gegaan. Het zou in de middag gaan regenen, daarom wilde ik hier (voor de foto’s) als eerst naartoe.

    De bus gaat maar één keer per uur, doet er ongeveer twintig minuten over en een enkeltje kost €1,40 p.p. Hij vertrekt elk uur om kwart voor vanaf Calle de la Paz, om de hoek bij het centrale plein Plaza Zocodover.

    Het uitzicht op het oude centrum van Toledo vanaf Mirador del Valle
    Het uitzicht op het oude centrum van Toledo vanaf Mirador del Valle

    Wandel van Mirador del Valle naar Puente de San Martin

    Na te hebben genoten van het uitzicht ben ik in een half uurtje van Mirador del Valle naar Puente de San Martin (San Martin’s Bridge) teruggelopen, vanwaar je de stad weer in kunt. Mocht je hem andersom willen lopen, houd er dan rekening mee dat het omhoog loopt en je er iets langer over zult doen. Toen ik bij de brug aankwam, rook het zóóó onwijs LEKKER. Waar het naar rook, weet ik tot op de dag van vandaag niet. Waren het mineralen? Ik heb op internet gezocht, maar heb er niets over kunnen vinden. Ik ben er heilig van overtuigd dat het van het water afkwam. De geur van eten zou ik namelijk direct herkennen en het was ook geen schone was. Mocht jij wel weten wat het is, laat het me dan weten!

    Het uitzicht onderweg van Mirador del Valle naar Puente de San Martin

    + Bibliotheca de Castilla-La-Manca

    Nog een ander hoogtepunt is het uitzicht vanaf de openbare bibliotheek Biblioteca de Castilla-La Manca. Laat je vooral niet afschrikken door de beveiliging bij binnenkomst, je hoeft alleen maar je tas door de scan te laten gaan en je kunt naar boven tot aan het eetcafé. Je kijkt vanaf hier uit over het oude centrum van Toledo. Echt een aanrader!

     Uitzicht vanaf de bibliotheek van Castilië La Mancha
    Uitzicht vanaf de bibliotheek van Castilië La Mancha
    Uitzicht vanaf de bovenste verdieping van de bibliotheek
    Uitzicht vanaf de bovenste verdieping van de bibliotheek

    Als je bij buitenkomst nog iets verder door loopt richting Taag, heb je vanaf het parkje ook nog uitzicht over de Taag, Academia de Infanteria en het uitzichtpunt Mirador del Valle.

    De Joodse wijk

    Wanneer je door de Joodse wijk loopt, zie je om de zoveel meter Joodse tegeltjes met daarop Joodse symbolen die in de straatstenen zijn verwerkt. Deze geven de grenzen van de Joodse wijk aan. Ook geven ze aan tot hoe ver de Joodse bevolking vroeger mocht komen tijdens de Sjabbat. In de avonduren worden deze grenzen aangegeven door middel van projecties op de straten.

    Als je heel goed kijkt zie je rechtsonder van het hotel de kleine vierkante tegeltjes met Joodse symbolen. Voor heel even waan je je weer als een kind tijdens een speurtocht.
    Zo zien de tegeltjes met Joodse symbolen er van dichtbij uit

    Dolen door het oude centrum

    Verder heb ik me deze dag lekker laten verrassen door te ienemienemutten door de straatjes. Vanwege de regen heb ik een groot gedeelte van de dag binnen doorgebracht. Van lunchen in een café tot schuilen in de kathedraal tot ‘dineren’ bij de Mac (jaja, errug! 🙈). Ik heb dus lang niet alles gezien en moet nog een keer terug!

    Plaza Amador de los Rios
    Eén van de winkelstraten in het oude centrum van Toledo
    Eén van de winkelstraten in het oude centrum van Toledo

    Tip: trek vooral schoenen aan waar je goed op kunt lopen. De straatstenen lopen namelijk niet erg comfortabel.

    Blijf op de hoogte en volg me op Facebook of Instagram. Vind ik leuk!  ✌🏻

  • Instameets

    Instameet POW! WOW! Rotterdam

    Wanneer je aan Rotterdam denkt, denk je misschien niet direct aan Rotterdam-Zuid. Daar bracht de tweede editie van streetart-festival POW! WOW! dit jaar verandering in. Deze keer waren namelijk de kale muren van de Afrikaanderwijk aan de beurt om tot kleurrijke kunstwerken te worden omgetoverd tijdens POW! WOW! Rotterdam.

    Een Instameet georganiseerd door @rotterdam_makeithappen, @rotterdam_info & @rottergram zou geen Instameet zijn zonder dat er wat exclusiefs op de planning staat. Wat er deze keer voor unieks op het programma stond, lees je hieronder.

    Op het dak van de Maassilo

    Allereerst stond er een bezoekje aan de Maassilo op het programma. Hoewel ik vroeger op veel housefeesten te vinden was, was ik hier nog nóóit geweest.

    Niet alleen de binnenkant van de Maassilo is tof en lekker industrieel. Ook de buitenkant heeft interessante, creatieve aspecten. Zo hangt er een gigantische diamant van drie bij vier meter, genaamd ‘BlingBling’. Deze spiegelende diamant is gemaakt door ontwerpers van het Rotterdamse Atelier Ari en weegt maar liefst 400 kilo!

    De Maassilo van binnen
    BlingBling

    BlingBling is niet het enige reusachtige object wat te vinden is bij de Maassilo. Tijdens de Rotterdamse dakendagen van dit jaar zijn er, samen met lokale jongeren, twee gigantische verftekeningen van slapende reuzen gemaakt door het Franse kunstenaarsduo Ella & Pitr. Eén van die daken is van de Maassilo, waar Rosa al die maanden al ligt te slapen. Hoe knap is het dat je op een plat dak van bijna 2000 vierkante meter zo’n kunstwerk kunt creëren zonder het overzicht te hebben?! Er is dan ook niets mooiers om deze vanuit de lucht te kunnen bekijken..

    Slapende Rosa op het dak van de Maassilo

    Street art POW! WOW!

    Na ons bezoek aan de Maassilo liepen we langs verschillende muurschilderingen van WOES, Dodoci, Dourone, Murmure, Super A en Telmo Miel. Daarnaast kwamen we nog een mooi werk van Spencer Little tegen. Hiervoor moest je wel boven ooghoogte kijken, anders liep je er zo voorbij.

    Street art van Super A
    Draadkunst van Spenser Little

    Shutter Hub

    Halverwege de dag bezochten we de tentoonstelling ‘Street/Form’ van Shutter Hub. Shutter Hub is een fotografieorganisatie die kansen, ondersteuning en netwerken biedt voor creatieve fotografen wereldwijd. Street/Form was een week lang te zien in een leegstaand pand in de Afrikaanderwijk. Er waren een aantal krantenafdrukken te zien die maatschappelijke vraagstukken toonden. 

    Alle deelnemers aan de Instameet konden bovendien hun top 6 foto’s insturen en kans maken op een plekje in een andere tentoonstelling of een abonnement op Shutter Hub winnen.

    Groepsfoto: @vincentdemmenie
    Expositie Shutter Hub

    NK Skateboarden

    Aangezien ik niet zoveel met skateboarden heb, gebruikte ik deze tijd om wat Instastories te posten. Ook kregen we muntjes waarmee we wat te eten en drinken konden halen. Veel leuker dan kijken naar skateboarders als je het mij vraagt. 😉

    Als afsluiter met de hoogwerker omhoog

    Na in totaal een kilometer of zeven te hebben gelopen, eindigde onze dag op het Afrikaanderplein waar we afsloten met een borrel. Hier stond nog een hoogwerker waarmee je omhoog kon om de Rotterdamse skyline te zien. Me loves views!

    Het uitzicht vanaf de hoogwerker op het Afrikaanderplein

    Al met al was het weer een gezellige dag, zoals eigenlijk altijd het geval is bij Instameets. Hoewel ik geen winnende foto had, vonden ze bij Shutter Hub twee van mijn foto’s tof genoeg om op hun blog te delen. Deze blog vind je hier.

    Voor meer foto’s van Rotterdam klik hier.

    Blijf op de hoogte en volg me op Facebook of Instagram. Vind ik leuk!  ✌🏻

    Met dank aan: Rotterdam Partners, Rotterdam Tourist Information & Rottergram

  • Bestemmingen,  Europa,  Griekenland

    Lefkas: hoogtepunten en autoroutes

    Zo haal je het beste uit jouw roadtrip op Lefkas

    Al dat reizen is natuurlijk hartstikke leuk, maar het vergt soms wel de nodige voorbereiding. Wat valt er allemaal te zien en te doen? Hoe kom je bij die bezienswaardigheden? Zijn de wegen goed begaanbaar? Om jou tijd te besparen zal ik mijn reistips en de autoroutes van mijn vakantie op het Griekse eiland Lefkas met je delen.

    Op vakantie met Ross Holidays naar kleinschalig Griekenland

    Twee dagen voor vertrek kreeg ik te horen dat ik acht dagen naar het Griekse Lefkas mocht voor Ross Holidays. Tijd om voor te bereiden had ik dus niet. Gelukkig kwam, eenmaal aangekomen op het vliegveld in Preveza, reisleider Meike in beeld. Ik ontving van haar een enveloppe met een uitgebreide routebeschrijving naar de Marmara studio’s in Lygiá. Ik had namelijk een auto ter beschikking, dus hoefde niet mee met de transfer.

    Na een nacht zonder slaap kwam ik aan in de kamer. Gelukkig heerste er een oase van rust. In de kamer werd ik verwelkomd met een persoonlijk geschreven kaartje en een goody bag met lokale producten. Verder lagen er twee grote informatiemappen. Eén map over Lefkas en één map met de overige bestemmingen die Ross Holidays aanbiedt. Wat ik gewend ben van de grote reisorganisaties, is dat er per reisorganisatie een informatiemap ergens bij de receptie ligt. Bij Ross Holidays heeft dus elke kamer een eigen, zeer uitgebreide, map.

    Bezienswaardigheden en autoroutes op Lefkas die de moeite waard zijn

    Nadat Meike de dag erna was langsgekomen voor informatie over het eiland, hebben we een paar autoroutes uitgestippeld die ik graag met jullie deel. Dat scheelt jullie weer puzzelen. Wel raad ik aan om een auto of een scooter te huren. De vrijheid die je daarmee hebt, is voor mij onmisbaar op een vakantie in een land als Griekenland. Ik ben geen type dat dag in, dag uit aan het strand ligt te bakken. Nieuwsgierig als ik ben, ga ik er graag op uit om een bestemming te ontdekken. Na een vakantie heb ik eigenlijk ook altijd nóg een vakantie nodig om bij te komen, maar dat bijkomen doe ik thuis weer. Om deze reden boek ik meestal een vakantie van minimaal tien dagen, liefst veertien dagen. Dan kan ik op z’n tijd wat rust inplannen om te kunnen blijven genieten.

    Op de twee reisdagen plan ik niets. Meestal ga ik wel even op pad in de omgeving, maar dat beslis ik op het moment zelf. Van de acht dagen hield ik in dit geval nog zes volle dagen over. Die heb ik als volgt ingevuld:

    Dag 1: klooster en hoofdstad
    Dag 2: een bezoek aan verschillende bergdorpjes
    Dag 3: de oostkust van Lefkas
    Dag 4: de westkust van Lefkas
    Dag 5: het eiland Meganisi
    Dag 6: Agios Nikitas, relaxen op het strand en uitzicht baai van Nidri

    Dag 1: klooster en hoofdstad

    Faneromeni-kloosterLefkas-stad

    Klik hier voor bovenstaande autoroute in Google.

    Het Faneromeni-klooster op Lefkas

    Van Lygia naar het klooster is het ongeveer tien minuten rijden. Normale mensen hebben denk ik aan een half uurtje genoeg voor het bezoek aan het klooster. Ik heb me er maar liefst twee uur vermaakt, knap hè? Ik zat nog in mijn opstartmodus. Bovendien heb ik over het algemeen meer tijd nodig dan de gemiddelde toerist, omdat ik graag de tijd neem om foto’s en video’s te maken.

    Het klooster is gelegen op een berg, waardoor je mooie uitzichten hebt op Lefkas-stad en haar baai. Ook ligt het midden in de natuur, waardoor je er kunt genieten van de stilte en helemaal tot rust komt. Voor de liefhebber ligt er nog wat zoetigheid te wachten. Wanneer je het pad volgt nadat je bij de hoofdpoort bent binnengekomen, vind je deze ruimte na het tweede poortje aan je rechterhand.

    Dolen door de straatjes van Lefkas-stad

    Van het klooster naar Lefkas-stad is het weer zo’n tien minuten rijden. Je kunt je auto parkeren op een groot parkeerterrein vlakbij het archeologisch museum. Toen ik er was (in mei), kostte het geen geld. Hoe dit in het hoogseizoen is, durf ik niet te zeggen.

    In Lefkas-stad is er een centraal plein, waar een aantal restaurantjes zitten. Het plein heet Pl. Eth. Antistaseos. Hier komt ook de lokale bevolking graag naartoe. Als je van levendigheid houdt, is dit the place to be. Maar, laat je vooral verrassen door het doolhof aan straatjes achter de hoofdstraat en je komt op de leukste en wat rustigere plekken.

    Zelf heb ik bij Thermaikos taverne gezeten. Toen ik mijn favoriete gerecht (feta verpakt in filodeeg met honing en sesamzaad) op de menukaart zag staan ben ik direct gaan zitten en heb ik niet meer verder gekeken. De rest van het eten was overigens ook goed.

    Gekleurde vlaggetjes bij café Red Dot in Lefkas-stad.
    Café Red Dot, Lefkas-stad
    Eén van de vele straatjes van Lefkas-stad.
    Lefkas-stad

    Dag 2: een bezoek aan verschillende bergdorpjes

    Karya – Platistoma – Englouvi – Profitis Ilias – Exantheia

    Klik hier voor bovenstaande autoroute in Google.

    Karya

    Tijd om onze knalgroene auto op de proef te stellen in de bergen. Van Lygia naar Karya is het zo’n half uurtje rijden (19 km).

    Vanwege het laagseizoen was het nog leeg. Veel restaurantjes en winkels waren zich nog aan het klaarmaken voor het seizoen. Bijna geen toerist te bekennen. Voor mezelf vind ik dat heerlijk. Qua foto’s is wat meer levendigheid altijd wel leuk. Het is het één of het ander, hè? Hoe minder toeristen, hoe blijer ik over het algemeen word. Daarnaast kan ik ook niet zo goed tegen de warmte in het hoogseizoen. Lang leve het laagseizoen!

    Het bergdorpje Karya vanaf de weg.
    Karya

    Via Platistoma en Englouvi naar Profitis Ilias

    Via Platistoma en Englouvi zijn we naar het hoogstgelegen kerkje van Lefkas gereden: Profitis Ilias. Na Karya vallen deze twee dorpjes een beetje in het niet. Hierdoor zijn ze nog wel authentiek. Toen ik in Platistoma uitstapte vroeg ik me af: ‘wat was er ook alweer te doen hier?’. Je zou dit dorpje eventueel kunnen overslaan. Aan de andere kant is het maar een paar km rijden en vond ik het landschap onderweg wel weer erg mooi. Heerlijk om met je raam open door de groene bergen te rijden, te moeten wachten tot een kudde schapen van de weg is en de Griekse geur op te snuiven.

    Onderweg hadden we al zicht op het kerkje. Volgens Google heet het ‘Ekklisia Profiti Ilias – Church of the Prophet Elias’. Let erop dat je de juiste hebt. Er zijn in heel Griekenland namelijk meerdere kerkjes die zo heten. Op de één of andere manier kon ik het ter plaatse niet goed vinden online, maar vanaf Englouvi is het best makkelijk te vinden. Zodra je ter hoogte van de kale vlakte bent en het kerkje aan je rechterhand hebt, sla je rechtsaf. Hier staat geen bordje.

    Wanneer je het laatste stukje weg met hobbels en gaten hebt overwonnen, word je getrakteerd op een prachtig panoramisch uitzicht en kun je genieten van je meegebrachte bammetje, mocht je nog niet geluncht hebben in Englouvi. Er is geen horeca aanwezig op de berg. Je kunt tot bovenaan rijden en je auto parkeren. Of er in de zomer genoeg plek is, kan ik helaas niet voorspellen. Op het moment dat ik er was, waren er maar een paar mensen. Heer-lijk.

    Het uitzicht vanaf het hoogstgelegen kerkje van Lefkas: Profitis Ilias.
    Profitis Ilias

    Het uitzicht vanaf het hoogstgelegen kerkje van Lefkas, genaamd Profitis Ilias.
    Profitis Ilias

    Van Profitis Ilias door de bergen naar Exantheia

    We vervolgden onze weg naar Exantheia (ongeveer 20 minuten rijden vanaf Profitis Ilias). Als tip kreeg ik een bezoekje te brengen aan restaurant Rachi. Dat was me toch een goeie tip! Superhip en, tegen mijn verwachting in, helemaal niet duur. Voor een hapje kun je boven terecht. Zowel binnen als buiten op het terras kun je genieten van het uitzicht en de zonsondergang. Beneden hebben ze nog een aparte bar met loungegedeelte en uitzicht. Ook kunnen gevorderde paragliders hier paragliden.

    Van Exantheia naar Ligia is het nog zo’n 40 minuten (25 km) rijden. Volgens Google kun je daar op drie manieren komen. Wanneer je een bordje met Kampaki ziet staan: HO, ga hier niet verder zoals wij deden. Het eerste gedeelte van de weg is gloednieuw, waardoor je denkt dat je goedzit. Maar op een gegeven moment lag er een berg met stenen en hield de weg op. Stoïcijns en moe als we waren, bleven we naar Google luisteren en volgden we een grindweg naar links. Inmiddels was het al pikkedonker. Op een gegeven moment begon het onkruid uit de weg te steken en hobbelden we nog net onze Skoda Citigo niet uit. Gelukkig kwam er een plek om te keren en konden we nog heel even genieten van ons Griekse avontuur. Echt weer iets voor mij.

    De entree van restaurant Rachi in Exantheia op Lefkas.
    De entree van restaurant Rachi
    Het uitzicht vanaf restaurant Rachi in Exantheia.
    Het uitzicht vanaf restaurant Rachi

    Een routekaart van Google met de wegafsluiting tussen Exantheia en Lefkas-stad.
    Deze weg moet je dus niet nemen!

    Dag 3: de oostkust van Lefkas

    Nidri – Dimossari watervallen bij Nidri – Geni – Vasiliki

    Klik hier voor bovenstaande autoroute in Google.

    Zelf heb ik Nidri naar het einde van de dag geschoven, omdat ik nog niet wist hoeveel tijd ik er nodig zou hebben. Ook ligt Nidri vlak bij Ligia, zodat ik het eventueel nog op een andere dag kon doen.

    De watervallen bij Nidri

    Om naar de watervallen te gaan volg je vanaf Nidri de gele bordjes met ‘watervallen’ erop. Vanaf de parkeerplaats is het zo’n 650 meter lopen naar de waterval. Het is een leuk pad langs het water. Trek wel goede schoenen aan. Het pad is op zich prima te doen, maar op sommige stukken liggen er veel stenen. Ook kan het erg glad zijn, vooral bij de waterval. Badslippers zou ik afraden, dan kun je de grotere stenen nog beter op blote voeten beklimmen. Nadat ik mijn foto’s had genomen zag ik een man zo van de rots afroetsjen.

    De Dimossari waterval bij Nidri.
    Dimossari watervallen bij Nidri

    Geni

    Na de watervallen zijn we richting Geni gereden. Ik was nieuwsgierig hoe Nidri er vanaf de andere kant uit zou zien. Vanuit mijn fotografisch oogpunt vond ik het zonder drone niet bijster interessant. Wel is het een leuk stukje als je gewoon wat wilt toeren en sightseeën. Aan het eind bevindt zich een kerkje. Het pad naar dat kerkje loopt langs het water met zicht op de vele boten die er liggen.

    Het uitzicht op aangemeerde bootjes bij Geni.
    Geni

    Het vissersdorpje Vasiliki

    Vanaf Geni zijn we in 25 minuten (19 km) naar Vasiliki gereden. Vasiliki is een gemoedelijk vissersdorpje. Een heerlijk plaatsje om doorheen te slenteren, een bezoekje te brengen aan de diverse boetiekjes, op een terras aan het water in de haven neer te ploffen en te genieten van een Griekse lunch of om wat verkoeling op te zoeken in het water en bij te komen op het strand.

    Vanaf Vasiliki lijkt het nog maar een klein stukje naar het meest zuidelijke puntje van Lefkas, maar schijn bedriegt. Doordat je eerst weer een stuk richting noorden moet, namelijk via Komilio, doe je er toch nog zo’n uur over (35 km). Om deze reden heb ik hem bij de westkust gedaan, maar het is een optie om hem nog aan deze dag toe te voegen.

    Dronefoto van het haventje van Vasiliki.
    Het haventje van Vasiliki
    Een ouder echtpaar aan het lunchen bij een restaurantje in het haventje van Vasiliki.
    Vasiliki

    Toeristenbadplaats Nidri

    Het meest toeristische plaatsje van Lefkas als je het mij vraagt. Nidri bestaat uit één lange straat vol met souvenirwinkeltjes, toeristenbureau’s en eettentjes. Parallel aan deze hoofdstraat heb je het haventje en wat strandjes. Vanuit het haventje vertrekken er dagelijks een aantal excursieboten. Ook de ferry’s naar onder andere Meganisi vertrekken hiervandaan. Als je hier verblijft, moet je wel van levendigheid houden.

    Als je Nidri vanuit het zuiden binnen komt rijden, heb je aan je rechterkant een groot parkeerterrein. In het laagseizoen kun je hier je auto of camper gratis parkeren. In het hoogseizoen moet je waarschijnlijk wel betalen.

    De baai van Nidri vanuit de lucht.
    De baai van Nidri

    Dag 4: de westkust van Lefkas

    Kathisma – Kalamitsi – Porto Katsiki – Cape Lefkatas

    Klik hier voor bovenstaande autoroute in Google.

    Kathisma beach

    Vandaag was de westkust aan de beurt. In zo’n 26 minuten reden we van Ligia naar het strand van Kathisma. Wauw, moooooi! Toch besloten we om alleen even van bovenaf te kijken hoe het eruitzag en om te vliegen met m’n drone. Dan konden we daarna besluiten bij welk strand we later op de dag wilden zitten.

    Kalamitsi

    We vervolgden onze weg naar Kalamitsi (20 minuten). Na veel geslinger kwamen we bij het strandje Kevalikefta. Hier zijn twee parkeerplaatsen. Bij de rechterparkeerplaats betaal je €3 voor vier uur parkeren en €5 voor heel de dag. Bij de linkerparkeerplaats betaal je geen parkeerkosten, maar wordt er wel van je verwacht dat je strandbedjes huurt of een consumptie nuttigt. Bovendien mag je hier gebruikmaken van het toilet. Ook hier zijn we doorgereden na het even te hebben bekeken.

    Cape Lefkatas

    Na deze korte stop reden we door naar het uiterste punt van Lefkas: Cape Lefkatas. Onderweg rijd je langs Taverne Oasis. Vanaf hier heb je nog een mooi uitzichtpuntje. Hier is tevens de splitsing van de weg naar Cape Lefkatas en Porto Katsiki. Vanaf hier is het zo’n twintig minuten rijden naar de vuurtoren. In tegenstelling wat de wegenkaart aangeeft, is de weg naar de vuurtoren wél geasfalteerd en dus goed te doen. Een mooie route die ik niet had willen missen.

    Een groene auto op weg naar het zuidelijkste puntje van Lefkas: Cape Lefkatas.
    Ons mooie groene huurauto op weg naar Cape Lefkatas

    De vuurtoren van Cape Lefkatas op het Griekse eiland Lefkas.
    Cape Lefkatas

    Porto Katsiki

    In een half uur rijd je van de vuurtoren naar Porto Katsiki. Porto Katsiki heeft het grootste parkeerterrein. Buiten het hoogseizoen kan dit gratis. In het hoogseizoen betaal je €5 per dag. Mocht je met de camper komen: je kunt hier overnachten. Er zijn zelfs een douche en wc, maar verwacht geen luxe.

    Er zijn hier een paar tentjes waar je eten, drinken, zwemspullen en souvenirs kunt kopen. Je moet goed ter been zijn om het strand te bereiken, want je kunt alleen maar op het strand komen door middel van een heel hoge, steile trap. In het voorjaar heb je kans dat je het strand bijna voor jezelf hebt, zoals wij. We installeerden onszelf, op het enige plekje met wat schaduw, onder de krijtrotsen. Vanaf hier konden we genieten van de rust, de blauwe zee en het geluid de omslaande golven en de rollende kiezels.

    Overzichtsfoto van het mooiste strand van Lefkas: Porto Katsiki.
    Porto Katsiki in het laagseizoen
    De toegang tot het strand van Porto Katsiki, alleen per hoge trap te bereiken.
    De toegang tot het strand van Porto Katsiki

    Wat is het mooiste strand van Lefkas?

    Voor het fijnste strand zou ik persoonlijk het strand van Kathisma kiezen. Dit is een zandstrand met genoeg ruimte. Kalamitsi en Porto Katsiki zijn kiezelstranden. Bovendien is Porto Katsiki het meest toeristische strand waardoor er in de zomer ook nog veel boten met toeristen aankomen. In het laagseizoen is het hier een stuk rustiger en staan er ook geen ligbedden. De zee is op alle plekken aan de westkust even blauw, dus daarvoor maakt het niet uit.

    Dronefoto van het strand van Kathisma, gelegen op het Griekse eiland Lefkas.
    Kathisma beach

    Dag 5: Meganisi

    Met de boot van Nidri naar Meganisi

    Vanaf Nidri namen we de boot naar Meganisi. De boottocht duurt 30 minuten en kost maar €1,90 enkele reis. Kijk van tevoren even op de site www.ferryboatmeganisi.gr voor de tijden. Ze varen namelijk gemiddeld maar vier keer per dag, afhankelijk van de maand en de nationale feestdagen. Kaartjes betaal je aan boord, er komt iemand langs tijdens het varen. Je kunt de auto ook meenemen voor €12,90 enkele reis.

    Zelf hadden we de boot van 14.00 uur heen en 17.30 uur terug. Net lang genoeg om een stukje te lopen en te vliegen met m’n drone. Eigenlijk net wat aan de korte kant om echt wat van het eiland te zien. Zo had ik bijvoorbeeld Vathi of Spartochori nog wel willen bezoeken.

    Een strandje op het eiland van Meganisi.
    Meganisi
    Dronefoto van het Griekse eiland Meganisi bij Lefkas.
    Meganisi vanuit de lucht

    Dag 6: Agios Nikitas, relaxen op het strand en uitzicht baai van Nidri

    Agios Nikitas – Kalamitsi – uitzichtpunt Nidri

    Klik hier voor bovenstaande autoroute in Google.

    Een typisch Grieks dorpje: Agios Nikitas

    Nu we het meeste gezien hadden, was het eindelijk tijd voor een relaxdagje en konden we de laatste dingen doen die we nog wilden doen. Aangezien het nog bewolkt was, besloten we een tussenstop te maken in Agios Nikitas (20 minuten vanaf Ligia). Het stond niet op de planning, maar het was onverwachts leuk. Op en top Grieks! Ik vond het zelfs het leukste dorpje dat ik heb gezien op Lefkas, zooo idyllisch.

    Restaurants in het pittoreske vissersdorpje Agias Nikitas.
    Agios Nikitas

    Relaxen op Kevalikefta beach (Kalamitsi)

    De zon kwam door en we verplaatsten onszelf richting Kalamitsi. De reden waarom ik nog een keer naar Kalamitsi wilde en niet naar Kathisma, was omdat ik hier met m’n ananasluchtbed nog een droneshot wilde maken. Achteraf gezien zou ik toch naar Kathisma zijn gegaan. Doe er je voordeel mee. 😉

    Na een middagje relaxen, besloten we om weer terug naar Ligia te rijden. Deze keer namen we de bergroute via Karya. Op twintig minuten rijden voordat je Nikiana bereikt, word je nog getrakteerd op een mooi uitzicht over de baai van Nidri. Vanaf Profitis Ilias heb je min of meer hetzelfde uitzicht, maar dan van veraf. Zeker met het gouden uurtje schijnt het licht prachtig op Nidri en de eilanden voor de kust.

    Panoramafoto van het strand bij Kalamitsi, Kevalikefta.
    Kevalikefta beach, Kalamitsi

    Lefkas in een notendop

    Lefkas is een groen en overzichtelijk eiland met genoeg mogelijkheden. In principe kun je in een week tijd heel het eiland verkennen. Persoonlijk zou ik er een volgende keer voor kiezen om toch iets langer te blijven, dan kan ik net wat meer relaxen en genieten. Waar ik helaas geen tijd meer voor heb gehad, maar wat ik wel altijd heerlijk vindt, is een bootexcursie.

    Ross Holidays gaf mij het gevoel dat ik geen nummer ben. Door de kleinschalige accommodatie en hun persoonlijke benadering heb ik een erg prettige reis gehad! Voor de duidelijkheid: Ross Holidays is gespecialiseerd in pakketreizen naar Griekenland en biedt dan ook alleen vakanties aan naar Griekenland.

    Wil je meer foto’s van Lefkas zien? Check dan deze link.

    Blijf op de hoogte en volg me op Facebook of Instagram. Vind ik leuk!  ✌🏻

  • Instameets

    Een Instameet op de Utrechtse Domtoren

    ‘Utereg me stadsie, daar gebeurt van allerhand’

    ‘Nou, wat gebeurt er dan zoal tijdens zo’n Instameet?’ hoor ik je denken. Om je alvast een tip van de sluier te geven: het gaat over een bezoek aan het Stadskantoor, een bijzondere klim naar de top van de Domtoren en over een bezoek aan de Buurtoren.

    Een Instameet op de Domtoren

    Mocht je niet weten wat een Instameet inhoudt, dan kun je dit lezen in mijn blog ‘Wat is een Instameet?‘.

    De Instameet van vandaag werd georganiseerd om afscheid te nemen van de Domtoren. In verband met restauratiewerkzaamheden zal hij namelijk de komende vijf (!) jaar in de steigers staan*. Een eerder geplande datum voor de meet ging helaas niet door vanwege het weer, maar op 17 juli was het dan zover. Eigenlijk had ik gepland om de dag ervoor naar Frankrijk te vertrekken. Thank God dat ik mijn vertrek met twee dagen heb uitgesteld, speciaal voor deze meet, want wat was het TOF! Dit was niet zomaar een meet, dit was er één met een uiterst unieke ervaring. Wat deze ervaring was, vertel ik je later.

    *Tijdens de werkzaamheden blijft de toren gewoon geopend voor publiek. Wellicht wordt hij tijdens deze periode zelfs toegankelijk voor minder validen.

    Stadskantoor

    We ontmoetten elkaar deze dag aan het eind van de middag in het Stadskantoor. Voordat we de Domtoren op gingen, mochten we namelijk eerst nog de 21e verdieping van dit speelse en duurzame gebouw betreden. Hier werden we getrakteerd op een panoramisch uitzicht op het stationsgebied, de vele treinsporen, de stad en natuurlijk het icoon van mijn mooie stadje: de Domtoren. Normaal gesproken is deze verdieping niet toegankelijk voor publiek, maar speciaal voor deze zogeheten ‘emptymeet’ maakten ze een uitzondering.

    Niet alleen het uitzicht vanaf het Stadskantoor is overigens te gek. Het gebouw zelf vind ik, als moderne architectuurlover, ook enorm fascinerend.

    De Ulu Camii moskee in Utrecht
    De Ulu moskee vanuit het Stadskantoor
    Hoog Catharijne en het dakterras van Vapiano in het stationsgebied van Utrecht
    Het Stationsplein vanuit het Stadskantoor

    Dineren in de Domtoren

    Na ongeveer een uur op de 21e verdieping te hebben gefotografeerd, liepen we van Stadskantoor richting Domtoren. Eenmaal aangekomen kregen we allemaal een bouwhelm. Ik verklap nog even niet waarvoor. Eerst was het tijd om wat te eten. Inmiddels had ik wel trek gekregen. In de Michaëlskapel stonden er al pizza’s en drankjes op ons te wachten, nomnomnom. Wie kan er nou zeggen dat ie in de Domtoren heeft gedineerd? Superleuk!

    Steigeren

    Tijd om te beginnen aan de klimtocht. Aangezien ik vanwege de warmte die dag geen geschikt schoeisel had aangetrokken (‘zij was een beetje dom’), kreeg ik naast de bouwhelm ook nog een paar prachtige veiligheidsschoenen aan. Gelukkig zat daar ook een prachtpaar kleurrijke sokken in verstopt, welke in dit geval wel mooi pasten bij het rode jurkje dat ik aan had. Normaal gesproken zijn open schoenen geen probleem hoor als je daar goed op kunt lopen, maar in dit geval was het geen normaal bezoekje. We mochten namelijk.. de steigers op! Je weet wel, van die houten plankjes die op een paar stalen pijpjes steunen die de afgelopen twee jaar op 70-95 meter hoogte rondom de Domtoren hingen. SAY WHAT?

    Een man aan het fotograferen op de steigers van de Domtoren
    @bart_achterhof aan het fotograferen vanaf de steiger
    Een vrouw met bouwhelm op de steigers van de Domtoren
    Sabine aan het fotograferen vanaf de steiger

    Het topje van de Domtoren

    Vanuit de Michaëlskapel klommen we via de Egmondkapel (25 meter hoogte), de luidzolder (40 meter hoogte) en de klokkenzolder (49 meter hoogte) tot aan de lantaarn van de toren, waar het carillon hangt. Inmiddels stonden we op een hoogte van 70 meter. Nu begon de uitdaging pas echt. Gewapend met mijn telefoon, camera en cameratas wurmde ik mezelf op de smalle trappetjes tussen de steigers door. Ondertussen probeerde ik af en toe een foto te schieten, ervoor te zorgen dat mijn jurkje niet omhoog waaide en nog van het bijzondere uitzicht te genieten.

    Op 80 meter hoogte, direct onder het gewelf van de toren, was er een platform waar je een vreugdedansje op kon doen. U-NIEK! De zon begon inmiddels wat te zakken en scheen mooi door de toren heen. Wat een cadeautje.

    Het uitzicht op de Utrechtse binnenstad en het stationsgebied vanaf de Domtoren
    De Buurtoren en het Stadskantoor vanaf de Domtoren
    Twee vrouwen in het gewelf van de Domtoren
    @pics_by_deb & @justgoglobal in het gewelf

    Maar het kan nóg gekker. Vanaf dit platform kon je namelijk tot op de allerhoogste steigerplanken komen. Daar waar de onderliggende steigers nog waren voorzien van een doek, gold dit voor de top niet. Als je naar beneden wilde kijken moest je je helm dus goed vasthouden, anders kon deze zo naar beneden vallen. ‘Levensgevoarlijk’, op z’n Utrechts. Om van de ene kant naar de andere kant te kunnen komen moest ik ook nog eens een soort van hordelopen. De horden waren in dit geval de uitstekende waterspuwers, waar je met de reguliere rondleiding op neerkijkt wanneer je op de top staat. Komisch, maar vooral erg bijzonder.

    Een vrouw die een selfie maakt op de steigers op de top van de Domtoren
    @pics_by_deb aan de buitenkant van de Domtoren
    Uitzicht op de Oude Gracht vanaf de Domtoren met in de verte een luchtballon
    Het uitzicht vanaf de top van de Domtoren

    Over unieke ervaringen in de Domtoren gesproken: wist je al dat je kunt trouwen in de Domtoren? Ook kun je er terecht voor zakelijke ontvangsten en particuliere verhuur.

    Een bezoek aan de Buurtoren

    Het eind van deze nu al fantastische meet kwam in zicht. Toch was er nog een laatste hoogtepuntje. Een bezoek aan de Buurtoren. Het 54 meter hoge, nooit afgemaakte broertje van de Domtoren. Deze toren is vrijwel alleen toegankelijk tijdens de Open Monumentendagen, dus niet zomaar te bezoeken.

    Vanaf de Buurtoren hadden we weer uitzicht op de Domtoren en op de omliggende straten. Inmiddels ging de zon bijna onder en werd het tijd om afscheid te nemen van elkaar en van deze mooie Instameet.

    Doorkijk van de Domtoren in de steigers vanaf de Buurtoren
    Uitzicht vanaf de Buurtoren
    Fotografen achter de schermen bij een Instameet op de buurtoren
    Een kijkje achter de schermen

    Wat voelde ik me vereerd dat ik hiervoor was uitgenodigd. En wat een leuk groepje. Wat een geluk! Voor meer foto’s van deze avond, check deze link.

    Aftermovie

    Met dank aan: Utrecht Marketing, Domtoren Utrecht en Torens & Monumenten, Erfgoed Gemeente Utrecht

  • Instameets

    Instameet Gemeente Nissewaard

    Met een twintigtal architectuurliefhebbende Instagrammers brachten we tijdens een Instameet een bezoek aan de gemeente Nissewaard. We bezochten bibliotheek De Boekenberg, Dorpskerk Spijkenisse en theater De Stoep en lieten ons inspireren door deze prachtige locaties. Ook een lunch bij Doppio mocht niet ontbreken.

    Bibliotheek De Boekenberg

    We startten deze ochtend met koffie en gebak in bibliotheek De Boekenberg. De ontwerper van dit interessante en tevens duurzame gebouw is architect Winy Maas. Deze moderne bibliotheek is in 2012 gebouwd en bestaat voornamelijk uit glas, hout en.. een heleboel boeken! Voor wat technische fun facts over bibliotheek de Boekenberg klik hier.

    Lezende vrouw van bovenaf in bibliotheek de Boekenberg in Spijkenisse
    #missyellowcoat in De Boekenberg
    Foto: @peter_van_haastrecht

    Dorpskerk Spijkenisse

    Na de bibliotheek was de Dorpskerk aan de beurt. Het licht scheen mooi naar binnen door de glas-in-lood ramen. Zoals vaak het geval is tijdens Instameets staan alle fotografen op een hoopje of op een rij. Hier heb ik dan weer beelden van gemaakt (zie video onderaan de blog). Vandaar even twee foto’s van de Dorpskerk van Instagrammers die er ook waren.

    Een invasie van Instagrammers in het centrum van Spijkenisse

    Als een ware invasie verplaatsten we ons via het rustige centrum richting Doppio, waar er een lunch voor ons klaarstond. Het winkelend publiek van Spijkenisse wist niet wat ze overkwam. Je zag ze denken: ‘Wat dóén al die mensen hier?!’. Niet alleen de locaties die we bezoeken zijn ons doelwit, ook onderweg blijven onze ogen scherp gericht op alles wat we in het vizier krijgen.

    Winkelstraat Breestoep in het stadscentrum van Spijkenisse
    Breestoep

    Het stadscentrum van Spijkenisse met een de ene kant de zuidpassage en aan de andere kant de noordpassage
    Noord- en zuidpassage

    Theater De Stoep

    Onze laatste stop was Theater de Stoep. Een modern gebouw met van binnen veel wit, maar ook met kleur. Helaas kon de theaterzaal op dat moment niet worden voorzien van licht, waardoor we deze prachtige paarse zaal niet tot zijn recht hebben kunnen laten komen.

    Hi @chatom75
    Hi @carolinerotterdam

    Aftervideo

    Blijf op de hoogte en volg me op Facebook of Instagram. Vind ik leuk!  ✌🏻

    Deze Instameet in de gemeente Nissewaard werd mogelijk gemaakt door: Gemeente Nissewaard, New Sales Company & @senns_less

  • Catalonië,  Europa,  Spanje

    Catalonië: het Toscane van Spanje

    Bij het horen van ‘Catalonië’ denk je waarschijnlijk als eerst aan Barcelona. Barcelona is natuurlijk ook gewoon een fijne stad, maar Catalonië heeft nog zoveel méér te bieden. In deze blog neem ik je mee naar de bodega van Can Feixes, bergmassief Montserrat en kustplaatsje Sitges. Daarnaast vertel ik je over twee typisch Catalaanse tradities waarbij ik aanwezig mocht zijn. Tip van de sluier: deze tradities hebben te maken met castellers en calçots.

    Een oase van rust: Torre Nova Resort

    Eind maart verbleef ik samen met een aantal andere bloggers een paar dagen in Spanje. We verbleven in het plaatsje La Torre de Claramunt in resort Torre Nova. De Nederlandse eigenaren Geert en Jacqueline zijn hier twaalf jaar geleden komen wonen en hebben het gebouw van top tot teen verbouwd tot prachtige luxueuze appartementen.

    Torre Nova is een uitstekende uitvalsbasis om Catalonië te ontdekken. Je verblijft er in een heerlijk rustige omgeving midden in het heuvelachtige landschap en toch zit je overal dichtbij.

    Vanuit La Torre de Claramunt bereik je:
    – Barcelona in 45 minuten
    – Bodega van Can Feixes in 15 minuten
    – Montserrat in 30 minuten
    – Sitges in 30 minuten

    ‘Wijnen, wijnen, wijnen’ bij de bodega van Can Feixes

    Tijdens deze reis mocht een bezoek aan een wijngaard natuurlijk niet ontbreken. De bodega van Can Feixes ligt op zo’n vijftien minuten rijden vanaf Torre Nova. Met een Landrover maakten we een rondje over het terrein, welke in totaal 300 hectare beslaat. Halverwege belandden we in een kudde geiten, te leuk! Ook waren er een aantal lammetjes, ahh. Ondanks dat ik zelf geen fervent wijndrinker ben, vond ik het toch leuk om te zien hoe wijn van begin tot eind geproduceerd wordt. Het wijnseizoen begint hier in april. Vervolgens kleuren in mei en juni de wijngaarden mooi groen. Sommige bomen zijn hier maar liefst 90 jaar oud. Of de wijn dan ook lekkerder is..?

    Wat ik hier geleerd heb: hoe kleiner de bubbels van een cava, hoe beter de kwaliteit. Hoe groter de bubbels, des te meer lucht erin zit. Net zoals wanneer je cola uit een blikje drinkt, dan krijg je zo’n vieze bubbelexplosie.

    Cheers!

    De bodega van Can Feixes
    De oude wijnkelder van Can Feixes

    Een wandeling naar het hoogste punt van Montserrat

    Na een half uurtje rijden kwamen we aan bij de parkeerplaats van Montserrat. Vanuit het dal kun je via de berghelling naar boven wandelen, maar je kunt ook met de funicular naar boven en je wandeling vanaf daar beginnen. Aangezien wij niet zoveel tijd hadden, deden wij het laatste. Vanaf het ‘upper station’ wandelden we in zo’n anderhalf uur naar het hoogste punt van het massief: Sant Jeroni. Eenmaal aangekomen bij de top bevonden we ons op een hoogte van 1236 meter. Over de terugweg deden we een uurtje. Het pad is trouwens ook geliefd bij hardlopers, dus bereid je maar vast voor dat er af en toe vanuit het niets iemand komt opduiken. 😉

    Een retourkaartje voor de funicular naar Sant Jeroni kost €13,50 euro. Voor een enkeltje ben je €8,45 kwijt. Toen wij er waren (in maart) ging er om de twaalf minuten een funicular. Voor alle prijzen van de funicular klik hier. Voor vertrektijden klik hier. (2019)
    De funicular naar Santa Cova is momenteel buiten gebruik. Volgens de website wordt deze in het eerste kwartaal van 2020 weer in gebruik genomen.

    Nadat we terugkwamen hadden we natuurlijk wel een lekkere lunch verdient. Geert liet ons kennismaken met restaurant Vinya Nova. Wat een mooie plek! Het ligt een beetje afgelegen, maar de sfeer was er zó goed. Ook het eten was lekker. Aangezien je hier midden in de natuur zit (met uitzicht op Montserrat!) kun je hier goed ontspannen.

    Montserrat
    Het klooster van Montserrat

    Een bezoek aan de castellers van Igualada

    In de avond bezochten we de Moixiganguers. Zo heten de castellers van Igualada. Al sinds de achttiende eeuw is het in Catalonië een traditie om menselijke torens te maken, oftewel: kastelen (castells). Elk jaar strijden er meer dan zestig Catalaanse verenigingen om de hoogste toren te bouwen.

    Wij mochten deze avond een kijkje nemen tijdens een training. Erg bijzonder! Van jong tot oud trainde mee. Mooi om de kleintjes al zo bedreven naar boven te zien klimmen. Terwijl de rest voornamelijk naar de groep keek, trokken (zoals altijd) de kleintjes vooral mijn aandacht. Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn om wat boomerangs te maken terwijl ze als echte aapjes omhoog klommen aan het oefenrek.

    De Moixiganguers aan het trainen
    De Moixiganguers in spé

    Sitges: het St. Tropez van Spanje

    De badplaats Sitges wordt ook wel het St. Tropez van Spanje genoemd. Vroeger was het vooral een vissers- en kunstenaarsplaatsje. Tegenwoordig staat het onder meer bekend om zijn LHBT toerisme. Als homovriendelijke stad organiseert Sitges zelfs al meer dan tien jaar zijn eigen Gay Pride. Wil je meer weten over wat Sitges te bieden heeft voor LHBT’ers, kijk op gaysitgesguide.com.

    Vanuit Torre Nova is Sitges in ongeveer een half uur te bereiken, prima te doen. Het is een leuk uitstapje wanneer je even naar het strand wilt voor een wandeling of voor een frisse duik in de zee. Er is een boulevard van 6 km lang. Maar vergeet vooral niet om ook even door de straatjes te slenteren! Deze authentieke straatjes bevinden zich achter de boulevard.

    Als het LHBT toerisme je afschrikt kun je er ook voor kiezen om een bezoek te brengen aan Vilanova. Het stadje van Vilanova is wat authentieker en minder toeristisch dan dat van Sitges. Daarentegen schijnt het strand van Sitges mooier te zijn.

    Tip van Geert en Jacqueline: restaurant La Masia in Sitges. Dit restaurant serveert gerechten uit de Catalaanse keuken.

    Het strand van Sitges

    De boulevard van Sitges

    Barcelona

    Uiteraard zijn we ook nog even naar Barcelona geweest. We hadden weliswaar niet heel veel tijd (lees: 3,5 uur). Geert en Jacqueline dropten ons bij de Arenas de Barcelona. Daar hebben we wat rondgelopen, van het uitzicht genoten, wat geshopt en natuurlijk wat foto’s gemaakt. Nadat de show van de Font Magica op de onwijs drukke Avinguda de Maria Cristina was afgelopen, keerden we terug naar de rust in Torre Nova.

    Avinguda de Maria Cristina
    De magische fontein

    Een calçotada met de burgemeester

    Op onze laatste dag stond er nog iets typisch Catalaans op het programma: een calçotada. En wel met burgemeester Jaume van La Torre de Claramunt en zijn gezin. Een calçot lijkt een beetje op een bosui. Ze worden op een speciale manier bereid, namelijk: gegrild tot de buitenste laag zwartgeblakerd is. Vervolgens worden ze met bosjes van twintig in een krant gewikkeld en blijven ze een minuut of dertig in de krant gewikkeld om ze te laten sudderen.

    Terwijl Jaume de calçots op de zelfgemaakte grill bereidde, deed ik de handstand en speelde ik verstoppertje met zijn dochters Merce en Roser. Konden ze gelijk hun Engels oefenen, wat ze al best goed konden!

    Eenmaal aan tafel lieten Merce en Roser ons zien hoe je die calçots nou eigenlijk eet. Eerst haal je de zwartgeblakerde buitenste laag eraf. Daarna doop je hem in de romesco, een speciale calçotsaus. Vervolgens laat je hem als een haring je mond inglijden.

    Merce, Roser en ik

    Mijn indruk van Catalonië

    Eerlijk gezegd was ik tien jaar geleden niet echt te spreken over Barcelona. Ik vond de mensen daar helemaal niet zo aardig. Sindsdien had ik Spanje altijd een beetje links laten liggen. De laatste jaren ben ik daar helemaal op teruggekomen. Inmiddels heb ik ook veel meer reiservaring en heb ik Bilbao, Cordoba, Granada, Madrid, Sevilla, Gran Canaria en Mallorca bezocht.

    Deze keer heeft Catalonië mijn hart wél gestolen. Catalonië kent vele mogelijkheden. Dat maakte het voor mij verrassend leuk, ik houd namelijk wel van een beetje afwisseling. De ene dag een actieve wandeling, de andere dag wat rustiger aan met een bezoek aan het strand of slenterend door een stadje. Met temperaturen van rond de 20 graden heb ik heerlijke voorjaarsdagen gehad. Ook het verblijf in Torre Nova Resort heeft daaraan bijgedragen.

    Wist je trouwens dat bij Torre Nova Resort duurzaamheid en ecologie hoog in het vaandel staan? Zo douche je er op zonne-energie en wordt ook het zwembad verwarmd door zonne-energie. Daarnaast maken de lift, de ruime doorgangen en de ontbrekende drempels het toegankelijk voor mindervaliden. Aan de ene kant ben je ver van alle drukte, aan de andere kant ben je dichtbij genoeg om allerlei leuke uitstapjes te maken. En tenslotte: de persoonlijke touch van Geert en Jacqueline maakt het ideale vakantieplaatje helemaal compleet.

    Voor meer foto’s van Catalonië, klik hier.

    Heb je nog vragen? Laat gerust een berichtje achter!

    Blijf op de hoogte en volg me op Facebook of Instagram. Vind ik leuk!  ✌🏻

    Met dank aan: Torre Nova Resort

  • Instameets

    Wat is een Instameet?

    Als je een Instagramaccount hebt, zijn de woorden ‘instameet’ of ‘emptymeet’ waarschijnlijk wel eens voorbij gekomen in je tijdlijn. Maar wat houden die twee begrippen nou eigenlijk in? Ik hoop je door middel van mijn blog een beter beeld te geven van dit fenomeen.

    Wat is dat nou: een Instameet?

    Een Instameet houdt in dat een groepje mensen, dat elkaar doorgaans via Instagram kent, samen op pad gaat om te fotograferen. Dit kan in een bepaalde stad, een natuurgebied of in een speciaal daarvoor opengesteld museum zijn.

    Wat is een Emptymeet?

    Dat laatste fenomeen wordt ook wel een ‘emptymeet’ genoemd. De Instagrammers kunnen in een leeg museum (of op een andere interessante fotolocatie) hun gang gaan om zo unieke en creatieve foto’s te schieten zonder de reguliere bezoekers te storen. In ruil voor het openstellen van zo’n locatie, wordt er van de Instagrammers wel verwacht dat zij hier wat stories en een x aantal foto’s van posten op hun Instagramaccount en daarnaast wat foto’s sturen naar deze locatie. De locatie kan deze beelden dan gebruiken voor haar eigen social mediakanalen. Naast het feit dat een Instameet beide partijen vaak mooie en bijzondere beelden oplevert, krijgt een locatie op deze manier ook flink wat exposure. Een win-winsituatie. Het is een relatief nieuwe manier van reclame maken, oftewel: influencer marketing.

    Wie organiseert een Instameet?

    Iedereen kan een Instameet organiseren. Ze werden in het begin vooral georganiseerd door toegewijde Instagrammers. Zo konden ze elkaar persoonlijk ontmoeten, elkaar inspireren en van elkaar leren. Tegenwoordig is een Instameet een hot item en wordt het sociale fenomeen steeds meer opgepikt door bedrijven. Op deze manier kunnen ze contact maken met hun klanten en proberen ze een nieuw publiek te bereiken. Het kan om een nieuw restaurant gaan dat zich op de kaart wil zetten, een merk dat een nieuw product onder de aandacht wil brengen of een marketingafdeling van een stad die een bepaald programma onder de aandacht wil brengen.

    Meestal heeft een Instameet een bepaald thema. De meest gangbare thema’s zijn: architectuur, cultuur, food, kunst, natuur en portret.

    Hoe kun je deelnemen aan een Instameet?

    Voor sommige Instameets krijg je een persoonlijke uitnodiging. Meestal heb je dan al vaker deelgenomen aan een Instameet en ben je inmiddels een bekende. Het klinkt misschien niet helemaal eerlijk, maar zo werkt het een beetje in het Instagramwereldje. Maak jezelf zichtbaar, wees (pro)actief of organiseer er zelf eentje!

    Niet getreurd, je kans is nog niet verkeken. Er zijn ook Instameets waar je je voor kunt inschrijven.

    Volg @instawalks op Instagram

    Op het account van @instawalks kun je kijken welke Instameets er worden georganiseerd in Nederland, België en Luxemburg.

    Zie je deze informatie liever in je tijdlijn op Facebook voorbij komen? Ze hebben ook een @instawalks Facebookpagina.

    Hoe vergroot je de kans op deelname aan een Instameet?

    Zorg dat je een openbaar Instagramaccount hebt, zodat je foto’s voor iedereen zichtbaar zijn. Het gaat allemaal om zien en gezien worden. Door je account openbaar te maken word je al een stuk interessanter, omdat dan iedereen die op de gebruikte hashtags zoekt jouw post kan zien in het overzicht. Hierdoor heb je meer bereik.

    Let wel, voor de meeste Instameets die worden georganiseerd geldt er een maximum aantal deelnemers. Dit is niet omdat het je niet wordt gegund, maar omdat bv. een leeg museum lang niet zo leeg meer is wanneer er niet 15, maar 50 Instagrammers rondlopen of omdat er maar een beperkt budget voor is.

    Ben je nu benieuwd geworden naar hoe het er aan toe kan gaan tijdens een Instameet? Lees dan één van de volgende blogs:
    + Domtoren Utrecht
    + Gemeente Nissewaard
    + POW! WOW! Rotterdam

    Vond je dit een leuk en nuttig artikel? Like & spread the word!

    Blijf op de hoogte en volg me op Facebook of Instagram. Vind ik leuk!  ✌🏻